Skip to content

IEM - Instituto de Estudos Miñoranos

Increase font size Decrease font size Default font size

Destacados

XEIRA IEM-Nigrán (Ramallosa)- "San Pedro da Ramallosa. Monumentos, lendas e paisaxes." Luns 14 de agosto, ás 18:30 h.

O vindeiro luns 14 de agosto, gozaremos dunha nova xeira polo concello de Nigrán na parroquia da Ramallosa "San Pedro da Ramallosa. Monumentos, lendas e paisaxes.", dentro do programa das xeiras de verán 2017 do IEM, e coa colaboración do concello de Nigrán, que será guiada polo especialista Antonio Soliño Troncoso.

A xeira ten como punto de encontro a Capela de San Campio na Ramallosa ás 18:30h.

Enlace ao punto de encontro:

https://drive.google.com/open?id=1N-J6l4qswZsjkAPwG1WpUFat8b8&usp=sharing

AS XEIRAS DO IEM. VERÁN 2017
SAN PEDRO DA RAMALLOSA. MONUMENTOS, LENDAS E PAISAXES.

Guiada por
ANTONIO SOLIÑO TRONCOSO

A XEIRA. APROXIMACIÓN.
A parroquia de San Pedro da Ramallosa era coñecida no século XII como San Pedro de Filgueira, transformándose máis tarde en Filgueiras, denominación que segundo os libros parroquiais aínda mantiña a mediados do XVIII, antes de mudar para a actual. Durante o Antigo Réxime integrou o Partido de Val de Miñor polo que no político e gobernativo se debía ao Procurador Xeral do devandito Partido mentres que no contencioso estaba baixo xurisdición do Xuíz do reguengo de Baiona. Coa chegada dos concellos constitucionais San Pedro pasa a integrar o de Nigrán o 7 de decembro de 1836, ratificado mediante R.O. en febreiro do ano seguinte.
Esta xeira pretende complementar a que con final en Panxón realizou o IEM polos areais da parroquia o ano pasado. Aquela tivo como fío condutor o Rexionalismo arquitectónico e a repercusión que sobre algunhas das intervencións exerceron indianos nados nela. A presente, cunha motivación máis variada, atenderá a parámetros históricos, monumentais, paisaxísticos, etnográficos,... e rematará enlazando co tema da pretérita citada, o Rexionalismo e os indianos. Entre outras pezas comentaremos a capela e cruceiro de San Campio emprazadas a carón do esteiro do río Miñor; a medieval ponte da Ramallosa, unha das máis belas de Galicia; as distintas edificacións do pazo de Pías; a murada granxa da Robaleira, de século XVI; un tramo da antiga Estrada Real ao Val da Louriña; a parroquial de orixe románica e o cemiterio hixienista no que asentan monumentais panteóns; a primeira adega de viño espumoso do Val de Miñor; cruceiros do XVI e XVII; e arquitectura rexionalista construída por indianos en emprazamentos de privilexio. Tamén falaremos de encrucilladas e lendas, de persoeiros e algúns dos seus soños, de árbores senlleiras e paisaxes feridas. Todo durante as aproximadamente tres horas e cuarto que nos levará percorrer os cómodos catro quilómetros e medio de trazado previsto.

 

Está en:  Inicio Artigos A medicina forense no eido dos Dereitos Humanos e a Memoria
Skip to content
A medicina forense no eido dos Dereitos Humanos e a Memoria PDF Imprimir Correo-e

Memoria histórica - Artigos
Venres, 27 Xaneiro 2012 02:26
ANTROPOLOGIA-FORENSE-DE-LA-

Unha nova dimensión da Medicina Forense.
(Tomado do prólogo do Boletín Galego de Medicina Legal e Forense, da Asociación Galega de Médicos Forenses. Xaneiro de 2012.)

Fai uns anos tiven oportunidade de visitar o campo de concentración de Sachsenhausen nas proximidades de Berlín. Percorrín cunha audioguía o campo atravesando arrepiado os barracóns, as celas, a área de castigo dos detidos, a cociña e os fornos crematorios. Preto dos fornos crematorios atopábase un edificio que chamou a miña atención: as salas de autopsia. Dúas salas de autopsia con mesas e paredes alicatadas onde os médicos investigaban os casos de malformacións e facían os seus experimentos. O soto albergaba un depósito de cadáveres con capacidade para máis de 200 corpos. Arrepiado escoitei que a"lei" ditada polo goberno "obrigaba" aos médicos do campo a certificar a morte nunha das cinco causas de morte posibles. Ningunha destas causas era violenta. Saín daquel lugar con mal corpo e cunha reflexión que vos transmito, que fixeses ti se foses médico forense do campo de Sachenhaussen?

Os que me coñecen saben que vivo a miña profesión moito máis alá das obrigacións previstas nos regulamentos. Por isto, á marxe de calquera ideoloxía política sé recoñecer calquera forma de vulneración dos Dereitos Humanos. Como dixo o Profesor Etxeberría en Ponferrada en 2010, debemos nas nosas pericias ser sempre imparciais, pero non podemos ser neutrais nin mirar para outro lado ante flagrantes conculcacións dos Dereitos Humanos. Todos estamos formados para recoñecer a tortura, os tratos inhumanos, crueis ou degradantes. Todos temos coñecementos para saber o significado dun tiro na caluga sexa quen sexa o que dispara e sexa quen sexa a vítima. Por todo isto e aínda cando xa non queden culpables axudarei sempre a identificar cadáveres porque ninguén mellor que un Médico Forense para facer este traballo. O din as leis da Guerra, dio o Dereito Internacional Humanitario e dio o sentido común.
Pasados máis de 10 anos exhumando fosas da Guerra Civil e do Franquismo no noso país por todo tipo de voluntarios con algún que outro Médico Forense colaborando, pensei que era o momento adecuado de presentar á comunidade científica o que se está facendo. Tal e como o vexo eu, non é outra cousa que ciencia (Medicina Legal e Forense) ao servizo dunha causa humanitaria amparada en todo caso polo Dereito Internacional dos Dereitos Humanos e polo Dereito Internacional Humanitario. Sorpréndeme a pasividade de moitos Institutos de Medicina Legal no noso país que non souberon recoñecer no estudo das fosas da nosa Guerra Civil unha forma máis de facer investigación médico legal, unha forma máis de contribuír á reconstrución da historia do noso país, unha forma máis de colaborar nunha causa humanitaria e unha enorme fonte de coñecemento. Paradoxalmente os nosos Gobernos mándannos a exhumar fosas noutros países onde tamén se violaron Dereitos Humanos.
Estamos ante unha nova dimensión da Medicina Forense, a Medicina Forense dos Dereitos Humanos e do Dereito Internacional Humanitario. Unha dimensión que creemos esixe dos Institutos de Medicamento Legal un compromiso claro, porque vivimos nun mundo globalizado no que debe existir unha perspectiva global do traballo forense, unha visión internacional, unha proxección mundial.
Neste número monográfico do BOLETIN solicitamos a participación dun gran número de expertos no tema para abordalo desde diferentes Ciencias. Como non podía ser doutro xeito, o número foi coordinado polo Profesor Francisco Etxeberría, un experto con numerosos recoñecementos nacionais e internacionais e posiblemente o Antropólogo Forense con máis experiencia na apertura de fosas en España.
O equipo arqueolóxico da Sociedade de Ciencias Aranzadi dirixido por Lourdes Herrasti e Jimi Jiménez é seguramente un dos mellores do noso país en Arqueoloxía Forense. As súas achegas son claves neste monográfico. Desexo tamén destacar o traballo de Francisco Espiñenta Maestre, Profesor de Historia cuxo texto recomendo ler con detemento. Seguramente sintades como eu admiración polo traballo rigoroso e animédesvos a ler os seus libros que vos penetrarán nas reviravoltas do que puido pasar naqueles anos. Interesante achega tamén a que nos fixo Roxana Ferllini Antropóloga Forense cunha gran experiencia internacional. Os traballos presentados polos nosos colegas os Médicos Forenses Mercè Subirana, Ignasi Galtés e Enrique Dourado son un exemplo de sensibilidade pola Antropoloxía Forense da Guerra Civil. Nos seus traballos lese Ciencia pero se entende humanidade e agarimo por esta profesión non sempre ben recoñecida. O traballo dos nosos compañeiros do Instituto Nacional de Toxicoloxía e Ciencias Forenses de Madrid encabezados por Antonio Alonso é un traballo esencial. Nel debúllanse os problemas e as solucións ao traballar con ADN degradado, as claves das identificacións nestes casos. O traballo presentado por Manuel Polo e colaboradores do Grupo Paleolab mostra o rigor e a seriedade cos que traballan este grupo de profesionais desde fai anos. Co brillante estudo de Luís Ríos, Profesor da Universidad Autónoma de Madrid achegarémonos a comprender os problemas reais que expón as identificacións da Guerra Civil. Por ultimo quero facer unha mención especial ao texto que nos presenta Morris Tidball-Binz, Coordinador Forense do Comité Internacional da Cruz Vermella. Propóñovos lelo con detemento. Contén coñecementos e moita sabedoría. A sabedoría que dá a experiencia dun profesional forense dos Dereitos Humanos e do Dereito Internacional Humanitario que traballa fundamentalmente sobre o terreo, coñecendo de primeira man cales son os problemas reais das persoas que saben que o seu pai ou o seu avó están mortos pero non saben onde están.
Agradezo a todos a súa desinteresada colaboración neste número do BOLETIN, especialmente a Paco Etxeberría quen aceptou amablemente coordinar o número. Grazas tamén ao Presidente da Asociación Galega de Médicos Forenses Alberto Fernandez Liste polo seu incondicional apoio ao Comité Editorial.
Para rematar desexo facer desde estas páxinas un chamamento aos nosos novos representantes políticos. Apelo ao seu sentido humanitario para que sigan apoiando a todos os cidadáns do noso pais que queren saber onde están os seus familiares desaparecidos nun conflito que nunca tivo que ocorrer.
Fernando Serrulla Rech.
(Texto orixinal en castelán.)

* O Dr Fernando Serrulla Rech é director do Instituto de Medicina Legal de Galicia (IMELGA), e a traballado xunto co IEM en diversas exhumación en fosas por toda Galicia.

Sala de Autopsias do Campo de Concentración de Sachsenhausen , Alemaña. (imaxe F.Serrulla)