Skip to content

IEM - Instituto de Estudos Miñoranos

Increase font size Decrease font size Default font size

Destacados

XVIII XEIRA ALÉN MIÑOR A CORUÑA E A MARIÑA CORUÑESA (24-25 de novembro)

As primitivas dimensións da Coruña ocupaban o que hoxe se coñece como Cidade Vella. Era A Coruña intramuros, e tanto o seu trazado como a súa arquitectura explican a historia desta cidade.A Cidade Vella fíxose á medida humana.Pedra, vidro e madeira mesturáronse para dar acubillo a fidalgos como a artesáns ou mariñeiros. A Porta Real foi a primeira entrada á primitiva cidade.

Moito que ver ou recoñecer nesta cidade vella, acompañados por un guía que é un dos referentes da cultura contemporánea do país, Felipe Senén.

A sede oficial da Real Academia (edificio dezaoitesco), noutro tempo propiedade de Pardo Bazán, moi preto da Colexiata de Santa María (principios do sc. XIV) que foi a igrexa dos gremios do mar e do comercio

Na contorna sitúase a Praza de Azcárraga. Está trazada sobre dous planos diferentes. No máis elevado enmárcase a antiga praza da Fariña, en cuxa bonita bóveda se acubilla a fonte do Desexo; no plano inferior está o palacio neoclásico da rexión militar noroeste, que data de 1740 e que acolleu a constitución da Xunta Suprema do Reino de Galicia en 1808, con motivo do alzamento coruñés contra as tropas napoleónicas.

O Convento de Santo Domingo levantouse a finais do século XIII, foi incendiado polos homes de Francis Drake a fins do XVII. A Igrexa data do século XVII e é de estilo barroco galego.

Moitos persoeiros, aventureiros, escritores, filósofos, científicos, ou persoas sen título como María Pita, que se enfrontou a Drake ou lideraron a resistencia ós franceses, viviron ou tiveron relación coa cidade. O Duque de Toscana, Cosme de Medicis, nunha das súas viaxes de coñecemento, o mariño Alejandro Malaspina, militares ou estadistas, como Porlier ou Melchor de Macanaz. Sir John Moore (repousa nos xardíns de San Carlos). Personaxes, espíritos da cidade ou simples cidadáns que inspiraron á Condesa de Pardo Bazán en "A Pedra Angular" ou a obra de Murguía e de Rosalía, os que xogaron co neno Pablo Picasso, que iluminaron o pensamento de Wenceslao Fernández Flórez ou de Salvador de Madariaga.

A cidade vella agocha máis recunchos queridos polos seus veciños, como o A Praza e O Convento das Bárbaras, próximos o Castelo de San Antón (hoxe Museo Arqueolóxico), antiga fortaleza do século XVI que se edificou sobre unha illa para protexer a entrada da ría dos ataques do pirata Drake. Ou o arquivo do Reino De Galicia (1775), que está encargado da recollida, custodia e posta a disposición do público da documentación de ámbito galego e provincial, xerada por diversos organismos de carácter xudicial ou administrativo con sede na provincia da Coruña.

 

Está en:  Inicio
Skip to content
Homenaxe a Fernando Pérez- Barreiro Nolla. PDF Imprimir Correo-e

O IEM - Novas
Martes, 04 Xaneiro 2011 22:37
fernando

Desde o Instituto de Estudos Miñoranos queremos participar na homenaxe que o Instituto Galego de Análise e Documentación Internacional tributa a Fernando Pérez-Barreiro Nolla no cabodano do seu inesperado pasamento.
Na "Aula de Cultura Ponte de Rosas", que xestiona o IEM no concello de Gondomar, hai algo máis dun ano que Fernando participou nunha mesa redonda con Xosé Luis Méndez Ferrín e Miguel Barros sobre a figura de Ramón Piñeiro, titular do "Día das Letras Galegas nese ano de 2009.
A súa intervención foi para todos os oíntes unha dose de aire novo, fronte a unha atmosfera encalmada nos últimos lustros de discursos repetidos sobre unha Galicia que non dá collido o paso propio para manterse no seu sitio e non recuar.
Este fillo de Galicia, galego universal, herdou o talante dun Sarmiento ou dun Luis Seoane, que desde fóra miraban pola súa terra e cada un cos seus medios espertaban o afecto e autoestima de todos nós.
Desde o IEM, dedicado a revalorización do local, do próximo e singular da nosa vida colectiva de galegos miñoranos, valoramos en Fernando esa visión que compartimos dunha Galicia máis alá das catro provincias. Nós e a nosa diáspora somos máis nós para encarar un futuro no que non se perdan os valores desta terra de xente acolledora, laboriosa, universal e festeira. Valores que Fernando e a súa dona Teresa Barro levaron con eles e cultivaron na súa diáspora londiniense.
Polo seu fogar acolledor pasaron unha serie de amigos galegos que compartían con eles o entusiasmo de ir facendo Galicia. A laboriosidade de Fernando e Teresa queda consagrada nas obras que nos deixaron, tanto de traducións como de obra propia, e na súa constante disposición a colaborar sempre. Desde antes do Premio Nacional de Tradución que recibiron en 1985 por Alicia no País das Maravillas, en lingua galega, ata a Medalla Castelao en 2009, pasaron décadas de traballo arreo con Galicia como centro de reflexión. A universalidade era a súa postura máis frecuente para estudar calquera problema de proxección galega. As traducións, os artigos, as entrevistas na prensa ou radiofónicas, moitas en colaboración con Xulio Ríos no IGADI, son mostras dos mellores froitos de universalidade en lingua galega. A festa de Fernando era a palabra. Estar cos amigos e falar. Era pouco amigo dos transportes, pero moi amigo de chegar, de estar en calquera cafetería de Baiona, de pasear por Compostela ou por Allariz, de volver ó Ferrol ou á Coruña dos primeiros anos na compaña de Teresa. Todo era festa se estaba presidido por unha conversa amical.
Ademais, como síntese dos valores da xente acolledora, laboriosa, universal e festeira que se perpetúan en Galicia e na súa diáspora, Teresa e Fernando crearon e participaron no "Grupo de Traballo Galego en Londres" durante os últimos corenta anos, facendo estudos e emitindo informes desde a capital inglesa, que foron chegando, primeiro en papel e máis tarde na rede, a amigos e interesados polo presente de Galicia.
Hai un ano que perdemos este amigo, modelo da unión entre o local e o universal. Quédannos os lazos de afecto que foi tecendo entre os amigos e quedan vivas as súas palabras. Hoxe o Instituto de Estudos Miñoranos trae a esta homenaxe unhas palabras de Fernando que queremos compartir cos seus amigos aquí presentes:
Para quen crea no valor da diversidade e na importancia da creación cultural descentralizada, de que a persoa teña un fogar cultural máis íntimo do que o mundo, pero poida apreciar e valerse das creación e valores doutras culturas, a realidade das diásporas pode ser moi esperanzadora.

 

Instituto de Estudos Miñoranos
Baiona, 7 xaneiro 2011