Skip to content

IEM - Instituto de Estudos Miñoranos

Increase font size Decrease font size Default font size

Destacados

XEIRA IEM-Nigrán (Ramallosa)- "San Pedro da Ramallosa. Monumentos, lendas e paisaxes." Luns 14 de agosto, ás 18:30 h.

O vindeiro luns 14 de agosto, gozaremos dunha nova xeira polo concello de Nigrán na parroquia da Ramallosa "San Pedro da Ramallosa. Monumentos, lendas e paisaxes.", dentro do programa das xeiras de verán 2017 do IEM, e coa colaboración do concello de Nigrán, que será guiada polo especialista Antonio Soliño Troncoso.

A xeira ten como punto de encontro a Capela de San Campio na Ramallosa ás 18:30h.

Enlace ao punto de encontro:

https://drive.google.com/open?id=1N-J6l4qswZsjkAPwG1WpUFat8b8&usp=sharing

AS XEIRAS DO IEM. VERÁN 2017
SAN PEDRO DA RAMALLOSA. MONUMENTOS, LENDAS E PAISAXES.

Guiada por
ANTONIO SOLIÑO TRONCOSO

A XEIRA. APROXIMACIÓN.
A parroquia de San Pedro da Ramallosa era coñecida no século XII como San Pedro de Filgueira, transformándose máis tarde en Filgueiras, denominación que segundo os libros parroquiais aínda mantiña a mediados do XVIII, antes de mudar para a actual. Durante o Antigo Réxime integrou o Partido de Val de Miñor polo que no político e gobernativo se debía ao Procurador Xeral do devandito Partido mentres que no contencioso estaba baixo xurisdición do Xuíz do reguengo de Baiona. Coa chegada dos concellos constitucionais San Pedro pasa a integrar o de Nigrán o 7 de decembro de 1836, ratificado mediante R.O. en febreiro do ano seguinte.
Esta xeira pretende complementar a que con final en Panxón realizou o IEM polos areais da parroquia o ano pasado. Aquela tivo como fío condutor o Rexionalismo arquitectónico e a repercusión que sobre algunhas das intervencións exerceron indianos nados nela. A presente, cunha motivación máis variada, atenderá a parámetros históricos, monumentais, paisaxísticos, etnográficos,... e rematará enlazando co tema da pretérita citada, o Rexionalismo e os indianos. Entre outras pezas comentaremos a capela e cruceiro de San Campio emprazadas a carón do esteiro do río Miñor; a medieval ponte da Ramallosa, unha das máis belas de Galicia; as distintas edificacións do pazo de Pías; a murada granxa da Robaleira, de século XVI; un tramo da antiga Estrada Real ao Val da Louriña; a parroquial de orixe románica e o cemiterio hixienista no que asentan monumentais panteóns; a primeira adega de viño espumoso do Val de Miñor; cruceiros do XVI e XVII; e arquitectura rexionalista construída por indianos en emprazamentos de privilexio. Tamén falaremos de encrucilladas e lendas, de persoeiros e algúns dos seus soños, de árbores senlleiras e paisaxes feridas. Todo durante as aproximadamente tres horas e cuarto que nos levará percorrer os cómodos catro quilómetros e medio de trazado previsto.

 

Está en:  Inicio
Skip to content
Homenaxe a Fernando Pérez- Barreiro Nolla. PDF Imprimir Correo-e

O IEM - Novas
Martes, 04 Xaneiro 2011 22:37
fernando

Desde o Instituto de Estudos Miñoranos queremos participar na homenaxe que o Instituto Galego de Análise e Documentación Internacional tributa a Fernando Pérez-Barreiro Nolla no cabodano do seu inesperado pasamento.
Na "Aula de Cultura Ponte de Rosas", que xestiona o IEM no concello de Gondomar, hai algo máis dun ano que Fernando participou nunha mesa redonda con Xosé Luis Méndez Ferrín e Miguel Barros sobre a figura de Ramón Piñeiro, titular do "Día das Letras Galegas nese ano de 2009.
A súa intervención foi para todos os oíntes unha dose de aire novo, fronte a unha atmosfera encalmada nos últimos lustros de discursos repetidos sobre unha Galicia que non dá collido o paso propio para manterse no seu sitio e non recuar.
Este fillo de Galicia, galego universal, herdou o talante dun Sarmiento ou dun Luis Seoane, que desde fóra miraban pola súa terra e cada un cos seus medios espertaban o afecto e autoestima de todos nós.
Desde o IEM, dedicado a revalorización do local, do próximo e singular da nosa vida colectiva de galegos miñoranos, valoramos en Fernando esa visión que compartimos dunha Galicia máis alá das catro provincias. Nós e a nosa diáspora somos máis nós para encarar un futuro no que non se perdan os valores desta terra de xente acolledora, laboriosa, universal e festeira. Valores que Fernando e a súa dona Teresa Barro levaron con eles e cultivaron na súa diáspora londiniense.
Polo seu fogar acolledor pasaron unha serie de amigos galegos que compartían con eles o entusiasmo de ir facendo Galicia. A laboriosidade de Fernando e Teresa queda consagrada nas obras que nos deixaron, tanto de traducións como de obra propia, e na súa constante disposición a colaborar sempre. Desde antes do Premio Nacional de Tradución que recibiron en 1985 por Alicia no País das Maravillas, en lingua galega, ata a Medalla Castelao en 2009, pasaron décadas de traballo arreo con Galicia como centro de reflexión. A universalidade era a súa postura máis frecuente para estudar calquera problema de proxección galega. As traducións, os artigos, as entrevistas na prensa ou radiofónicas, moitas en colaboración con Xulio Ríos no IGADI, son mostras dos mellores froitos de universalidade en lingua galega. A festa de Fernando era a palabra. Estar cos amigos e falar. Era pouco amigo dos transportes, pero moi amigo de chegar, de estar en calquera cafetería de Baiona, de pasear por Compostela ou por Allariz, de volver ó Ferrol ou á Coruña dos primeiros anos na compaña de Teresa. Todo era festa se estaba presidido por unha conversa amical.
Ademais, como síntese dos valores da xente acolledora, laboriosa, universal e festeira que se perpetúan en Galicia e na súa diáspora, Teresa e Fernando crearon e participaron no "Grupo de Traballo Galego en Londres" durante os últimos corenta anos, facendo estudos e emitindo informes desde a capital inglesa, que foron chegando, primeiro en papel e máis tarde na rede, a amigos e interesados polo presente de Galicia.
Hai un ano que perdemos este amigo, modelo da unión entre o local e o universal. Quédannos os lazos de afecto que foi tecendo entre os amigos e quedan vivas as súas palabras. Hoxe o Instituto de Estudos Miñoranos trae a esta homenaxe unhas palabras de Fernando que queremos compartir cos seus amigos aquí presentes:
Para quen crea no valor da diversidade e na importancia da creación cultural descentralizada, de que a persoa teña un fogar cultural máis íntimo do que o mundo, pero poida apreciar e valerse das creación e valores doutras culturas, a realidade das diásporas pode ser moi esperanzadora.

 

Instituto de Estudos Miñoranos
Baiona, 7 xaneiro 2011