Skip to content

IEM - Instituto de Estudos Miñoranos

Increase font size Decrease font size Default font size

Destacados

XVIII XEIRA ALÉN MIÑOR A CORUÑA E A MARIÑA CORUÑESA (24-25 de novembro)

As primitivas dimensións da Coruña ocupaban o que hoxe se coñece como Cidade Vella. Era A Coruña intramuros, e tanto o seu trazado como a súa arquitectura explican a historia desta cidade.A Cidade Vella fíxose á medida humana.Pedra, vidro e madeira mesturáronse para dar acubillo a fidalgos como a artesáns ou mariñeiros. A Porta Real foi a primeira entrada á primitiva cidade.

Moito que ver ou recoñecer nesta cidade vella, acompañados por un guía que é un dos referentes da cultura contemporánea do país, Felipe Senén.

A sede oficial da Real Academia (edificio dezaoitesco), noutro tempo propiedade de Pardo Bazán, moi preto da Colexiata de Santa María (principios do sc. XIV) que foi a igrexa dos gremios do mar e do comercio

Na contorna sitúase a Praza de Azcárraga. Está trazada sobre dous planos diferentes. No máis elevado enmárcase a antiga praza da Fariña, en cuxa bonita bóveda se acubilla a fonte do Desexo; no plano inferior está o palacio neoclásico da rexión militar noroeste, que data de 1740 e que acolleu a constitución da Xunta Suprema do Reino de Galicia en 1808, con motivo do alzamento coruñés contra as tropas napoleónicas.

O Convento de Santo Domingo levantouse a finais do século XIII, foi incendiado polos homes de Francis Drake a fins do XVII. A Igrexa data do século XVII e é de estilo barroco galego.

Moitos persoeiros, aventureiros, escritores, filósofos, científicos, ou persoas sen título como María Pita, que se enfrontou a Drake ou lideraron a resistencia ós franceses, viviron ou tiveron relación coa cidade. O Duque de Toscana, Cosme de Medicis, nunha das súas viaxes de coñecemento, o mariño Alejandro Malaspina, militares ou estadistas, como Porlier ou Melchor de Macanaz. Sir John Moore (repousa nos xardíns de San Carlos). Personaxes, espíritos da cidade ou simples cidadáns que inspiraron á Condesa de Pardo Bazán en "A Pedra Angular" ou a obra de Murguía e de Rosalía, os que xogaron co neno Pablo Picasso, que iluminaron o pensamento de Wenceslao Fernández Flórez ou de Salvador de Madariaga.

A cidade vella agocha máis recunchos queridos polos seus veciños, como o A Praza e O Convento das Bárbaras, próximos o Castelo de San Antón (hoxe Museo Arqueolóxico), antiga fortaleza do século XVI que se edificou sobre unha illa para protexer a entrada da ría dos ataques do pirata Drake. Ou o arquivo do Reino De Galicia (1775), que está encargado da recollida, custodia e posta a disposición do público da documentación de ámbito galego e provincial, xerada por diversos organismos de carácter xudicial ou administrativo con sede na provincia da Coruña.

 

Está en:  Inicio Conferencias e obradoiros Artigos Queda alguén aí?
Skip to content
Queda alguén aí? PDF Imprimir Correo-e

Ciclos conferencias e obradoiros - Artigos
Venres, 06 Agosto 2010 18:46
cartel-queda-alguen-ai-web
Download this file (cartel queda alguen ai.JPG)
Download this file (folleto A5 cine-1.pdf)
  • Anterior
  • 1 of 3
  • Seguinte

"Pedroso é unha aldea de Ourense habitada por vellos, como en todo o rural do interior de Galicia. En Pedroso, onde o futuro e os mozos son pura anécdota, están todos ilusionados coa súa maior obra comunitaria: un tanatorio. Ao igual ca noutros moitos lugares da súa contorna, péchase escolas e abren tanatorios. Se non se pon remedio, neles axiña haberá que preguntar: Queda alguén aí? O tanatorio de pedroso levou case dous anos rematado pero sen estrear, porque –como dicían os veciños- despois de que estaba listo non aparecían voluntarios". Continua o ciclo GONDOMARDOCUMENTA, organizado polo IEM e ACHEGO coa colaboración do Cancello de Gondomar. O próximo martes, 10 de agosto, ás 22h. na Praza do Centro de Saúde de Gondomar, proxectarase o documental de Rafael Cid  Queda alguén aí?. Achegamos cartel e folla coa ficha técnica e a mellor sinopse posible que fixo o mesmo director neste artigo da Voz de Galicia.

Sinopse: "En Pedroso hai 50 persoas, un par de vacas, algúns cans e tres rapaces. As persoas, todas xubiladas ou case, estando cos petos satisfeitos polas pensións, ingresos frescos polos pinos que lles cortaron do monte e tendo a aldea data próxima de caducidade, idearon un proxecto de futuro: construír un tanatorio. E fixeron o seu particular Escorial, para envexa das aldeas veciñas. "Leva todo o regulamentario: frío para onde está o cadáver e todo", presumen. Se todos quixemos ter un parque empresarial, aínda que sen empresas, e unha universidade, aínda que cada vez con menos alumnos, ao pé da casa, por que non ter un tanatorio? Por iso, dúas aldeas da Limia distantes entre si medio quilómetro construíron cada un seu. Por iso, catro de Monterrei con compensas millonarias por un parque eólico fixeron o mesmo. "Xa está ben de facer polideportivos (e bibliotecas). Nós tamén queremos as nosas comodidades", replican os maiores. Quen vai por orde nesto? Os tres únicos rapaces de Pedroso morren pero de aburrimento por non ter un sitio onde reunirse e xogar, mentres o tanatorio domina as súas vidas, malia que lles pese."Logo quéixanse de que marchemos de aquí. Que imos facer?". Queren que alguén lles dea resposta. Na Galicia rural, na que o futuro e a mocidade son pura anécdota, hai moitos /pedrosos /nos que as escolas están pechadas e se abren tanatorios. En só trinta anos perdeuse o 80% da poboación escolar e, a este paso, sen os rapaces, noutros trinta non quedará nada, prognostican algúns. Neses lugares pronto haberá que preguntar: queda alguén aí? Burla ou non ao destino dado a 114.000 euros, un ano e medio despois de construído, o tanatorio de Pedroso aínda non se estreou porque non morreu ningún veciño.
Buscan voluntarios."