Skip to content

IEM - Instituto de Estudos Miñoranos

Increase font size Decrease font size Default font size

Destacados

XVIII XEIRA ALÉN MIÑOR A CORUÑA E A MARIÑA CORUÑESA (24-25 de novembro)

As primitivas dimensións da Coruña ocupaban o que hoxe se coñece como Cidade Vella. Era A Coruña intramuros, e tanto o seu trazado como a súa arquitectura explican a historia desta cidade.A Cidade Vella fíxose á medida humana.Pedra, vidro e madeira mesturáronse para dar acubillo a fidalgos como a artesáns ou mariñeiros. A Porta Real foi a primeira entrada á primitiva cidade.

Moito que ver ou recoñecer nesta cidade vella, acompañados por un guía que é un dos referentes da cultura contemporánea do país, Felipe Senén.

A sede oficial da Real Academia (edificio dezaoitesco), noutro tempo propiedade de Pardo Bazán, moi preto da Colexiata de Santa María (principios do sc. XIV) que foi a igrexa dos gremios do mar e do comercio

Na contorna sitúase a Praza de Azcárraga. Está trazada sobre dous planos diferentes. No máis elevado enmárcase a antiga praza da Fariña, en cuxa bonita bóveda se acubilla a fonte do Desexo; no plano inferior está o palacio neoclásico da rexión militar noroeste, que data de 1740 e que acolleu a constitución da Xunta Suprema do Reino de Galicia en 1808, con motivo do alzamento coruñés contra as tropas napoleónicas.

O Convento de Santo Domingo levantouse a finais do século XIII, foi incendiado polos homes de Francis Drake a fins do XVII. A Igrexa data do século XVII e é de estilo barroco galego.

Moitos persoeiros, aventureiros, escritores, filósofos, científicos, ou persoas sen título como María Pita, que se enfrontou a Drake ou lideraron a resistencia ós franceses, viviron ou tiveron relación coa cidade. O Duque de Toscana, Cosme de Medicis, nunha das súas viaxes de coñecemento, o mariño Alejandro Malaspina, militares ou estadistas, como Porlier ou Melchor de Macanaz. Sir John Moore (repousa nos xardíns de San Carlos). Personaxes, espíritos da cidade ou simples cidadáns que inspiraron á Condesa de Pardo Bazán en "A Pedra Angular" ou a obra de Murguía e de Rosalía, os que xogaron co neno Pablo Picasso, que iluminaron o pensamento de Wenceslao Fernández Flórez ou de Salvador de Madariaga.

A cidade vella agocha máis recunchos queridos polos seus veciños, como o A Praza e O Convento das Bárbaras, próximos o Castelo de San Antón (hoxe Museo Arqueolóxico), antiga fortaleza do século XVI que se edificou sobre unha illa para protexer a entrada da ría dos ataques do pirata Drake. Ou o arquivo do Reino De Galicia (1775), que está encargado da recollida, custodia e posta a disposición do público da documentación de ámbito galego e provincial, xerada por diversos organismos de carácter xudicial ou administrativo con sede na provincia da Coruña.

 

Está en:  Inicio Filoloxía e literatura Artigos Obsequio de Nadal para os amigos e amigas do IEM.
Skip to content
Obsequio de Nadal para os amigos e amigas do IEM. PDF Imprimir Correo-e

Filoloxía e literatura - Artigos
Escrito por IEM   
Sábado, 24 Decembro 2011 02:04
17-Nadal-Taibo-1

Con motivo destas datas de Nadal compartimos cos todos os amigos do IEM esta Armonía do Nadal composta polo mestre de Morgadáns Victoriano Taibo no ano 1955. Conta o noso compañeiro Miguel Anxo Mouriño que Taibo participou no costume de enviar felicitacións de Nadal con tarxetas, dípticos ou opúsculos de autoría propia, co apoio doutros artistas amigos. Estas felicitacións chamáronse xenericamente nadais.

Rescatada e transcrita por Mouriño, a reproducimos parcialmente e achegamos unha copia do orixinal. Armonías do Nadal, así coa grafía en castelá, foi publicada un ano despois pola revista Vida Gallega. O debuxo é do tamén pintor e ilustrador Xohán Ledo, pseudónimo de Ricardo García Suárez, médico de profesión.

Prema aquí para descargar unha copia da edición orixinal 

Armonías do Nadal (Victoriano Taibo, 1955) - Transcrición de Miguel Anxo Mouriño (IEM)

Alédate, alma, pois inda que hai neve

falto de lus, sorriso é o camiño;

e se o malvís non canta, a ponla espida

gard’ô trino que foi nas xemas novas.

Das olladas da lúa desprendéronse,

nun roxire de amor tremelocente,

as ferreñas que fremen pol-a altura

pestanexando ledas, porque os mozos

dinnos a panxoliña, e o corazón,

balando lenemente, é como un año

no còlo d’un pastor, en dòce oferta.

Non olles cara ô chan i o souto núo,

onde a neve se enlorda c’a enxurrada

No boscaxe do ceo, suidade e estrelas,

nun revoo de groria, hai niños de anxos

sempre a lembrarnos -¡leda primaveira!-

a cantiga de paz p’ra andar estradas.

Axiña chegaremos -¡alma, alédate!-

trasvirados de lus e de armonía,

â terra de David c’a enxebre oferta,

neste aceno eternal que por nòs chama

i este balbor de gaitas e de anxos,

regueiro manseliño.

Imonos, alma, e caian os meus ollos,

como chovisca de suidades ledas,

no bèrce humilde de Xesús Meniño

 

1.955V.Taibo