Skip to content

IEM - Instituto de Estudos Miñoranos

Increase font size Decrease font size Default font size

Destacados

PROXECTO EQUUS CONFIRMANDO O NOVO PARADIGMA. A ARTE DESPOIS DOS LUMES.

PROXECTO EQUUS
CONFIRMANDO O NOVO PARADIGMA.

A ARTE DESPOIS DOS LUMES.

Hoxe, venres 29 de decembro, nunha roda de prensa no salón de actos do Centro de Interpretación do Patrimonio de Taboexa (As Neves) presentouse ao público a que, sen dúbida, é a mellor superficie de arte rupestre descuberta en Galicia nas últimas dúas décadas.

Estiveron presentes na mesa Xosé Manuel Rodríguez, alcalde de As Neves; Cándido Verde, Xosé Álvarez "O Buraco" e Xilberte Manso, descubridores do petróglifo, Xosé Lois Vilar, Eloy Martínez e Manolo Ledo, da sección de arqueoloxía do IEM, acompañados polo presidente da Comunidade de Montes de Taboexa.

Os participantes apoiaron as súas intervencións na proxección de fotografías e renderizados de modelos 3D resaltando as principais características e singularidades do conxunto de petróglifos descuberto.

Ó remate da roda de prensa desprazáronse á zona do descubrimento para completar as súas explicacións.

Desde o Instituto de Estudos Miñoráns continuaremos cos traballos que nos leven a completar o estudo deste extraordinario conxunto de gravados rupestres considerado xa un dos mellores de Galicia polo seu tamaño, pola súa tipoloxía e pola cantidade e variedade de figuras representadas.

Está en:  Inicio Filoloxía e literatura Artigos Un feixe de miradas sobre a vida de Carlos Casares.Entrevista a Rexina Vega.
Skip to content
Un feixe de miradas sobre a vida de Carlos Casares.Entrevista a Rexina Vega. PDF Imprimir Correo-e

Filoloxía e literatura - Artigos
Escrito por IEM   
Xoves, 23 Maio 2013 00:12
Rexina-Vega1

Recentemente editado, Carlos Casares, o amigo das palabras, achéganos unha imaxe plural do senlleiro escritor ourensán a partir de trinta e tres entrevistas realizas a diversas personalidades da cultura. Rafael Laso Lorenzo (Xinzo de Limia, 1965), autor do libro, escolleu a tres membros desta casa que por unha razón ou outra, coñeceron persoalmente a Casares para a construción dese feixe de miradas. Hoxe compartimos a entrevista realizada á tamén escritora Rexina Vega, e en sucesivas achegas incluiremos as de  Camiño Noia e Carlos Méixome.

Entrevista a Rexina Vega

Rafael Laso Lorenzo- Como vías ti a Carlos Casares, como escritor e como persoa?

Rexina Vega- Sempre lembrarei a súa ollada, unha ollada que penetraba, que inquiría con elegancia, unha das probas máis luminosas da súa intelixencia. Tamén lembrarei sempre como me sacudiu na adolescencia a lectura de Vento ferido. Para min, Casares era un grande, un escritor incontestable e camaleónico que sabía buscar as liñas de forza de cada época con enorme sutileza. Tamén era un grande intermediario. A cultura española sabía da nosa existencia, respectaba a nosa diferenza, grazas, en parte, ao seu labor.

RFL - Que faceta de Carlos Casares destacarías?

RV- Ese labor de intermediario, de home conciliador, que tendía pontes, que intentaba estiñar a eiva conxénita do noso país: o cainismo.

RFL- Que calidades destacarías na súa escrita?

RV -  A complexidade, o matiz, o afondamento sutilísimo e amargo na condición humana, a capacidade para recrear poéticas diversas e facelas súas, a heteroglosia, a decantación e a profunda sinxeleza dos seu estilo.

RFL -  Se tiveses que escoller unha soa, con cal das súas obras te quedarías? Por que?

RV - Dubidaría, non é fácil quedar cunha, Casares é autor de moitas obras plenas. Pero, como dixen  ao comezo, teño especial predilección pola violencia unida á nenez en Vento ferido e tamén polo xogo erudito (e cunqueiriano) de Os escuros soños de Clío, no que repensa a tradición como fracaso.

RFL - Que crees que lle debe a cultura galega a Carlos Casares?

RV - Casares representaba a figura do pai. Un pai conciliador e protector que buscaba o diálogo desde posicións ben sensatas. Tamén era un estratego, alguén que tiña unha idea clara de que país era non só o desexable, senón o posible. Era unha figura que intentaba desfacer o minifundismo, que traballaba para procurar a converxencia e que conseguía cohesionarnos.  O seu oco ninguén foi quen de enchelo aínda.

RFL - Se che fose posible, que lle preguntarías hoxe a Carlos Casares?

RV - Hoxe, coa sensación de derrubo que aniña en todos, nesta contracción brutal que nos retrotrae décadas, preguntaríalle por estratexias, por camiños posibles para rearmarnos, para resistir con esperanza. Tamén me gustaría que me contase polo miúdo o espírito dos encontros de Verines, que me explicase como percibía el a ollada, a lectura do resto do Estado sobre nós como país, como cultura.