Skip to content

IEM - Instituto de Estudos Miñoranos

Increase font size Decrease font size Default font size

Destacados

XVIII XEIRA ALÉN MIÑOR A CORUÑA E A MARIÑA CORUÑESA (24-25 de novembro)

As primitivas dimensións da Coruña ocupaban o que hoxe se coñece como Cidade Vella. Era A Coruña intramuros, e tanto o seu trazado como a súa arquitectura explican a historia desta cidade.A Cidade Vella fíxose á medida humana.Pedra, vidro e madeira mesturáronse para dar acubillo a fidalgos como a artesáns ou mariñeiros. A Porta Real foi a primeira entrada á primitiva cidade.

Moito que ver ou recoñecer nesta cidade vella, acompañados por un guía que é un dos referentes da cultura contemporánea do país, Felipe Senén.

A sede oficial da Real Academia (edificio dezaoitesco), noutro tempo propiedade de Pardo Bazán, moi preto da Colexiata de Santa María (principios do sc. XIV) que foi a igrexa dos gremios do mar e do comercio

Na contorna sitúase a Praza de Azcárraga. Está trazada sobre dous planos diferentes. No máis elevado enmárcase a antiga praza da Fariña, en cuxa bonita bóveda se acubilla a fonte do Desexo; no plano inferior está o palacio neoclásico da rexión militar noroeste, que data de 1740 e que acolleu a constitución da Xunta Suprema do Reino de Galicia en 1808, con motivo do alzamento coruñés contra as tropas napoleónicas.

O Convento de Santo Domingo levantouse a finais do século XIII, foi incendiado polos homes de Francis Drake a fins do XVII. A Igrexa data do século XVII e é de estilo barroco galego.

Moitos persoeiros, aventureiros, escritores, filósofos, científicos, ou persoas sen título como María Pita, que se enfrontou a Drake ou lideraron a resistencia ós franceses, viviron ou tiveron relación coa cidade. O Duque de Toscana, Cosme de Medicis, nunha das súas viaxes de coñecemento, o mariño Alejandro Malaspina, militares ou estadistas, como Porlier ou Melchor de Macanaz. Sir John Moore (repousa nos xardíns de San Carlos). Personaxes, espíritos da cidade ou simples cidadáns que inspiraron á Condesa de Pardo Bazán en "A Pedra Angular" ou a obra de Murguía e de Rosalía, os que xogaron co neno Pablo Picasso, que iluminaron o pensamento de Wenceslao Fernández Flórez ou de Salvador de Madariaga.

A cidade vella agocha máis recunchos queridos polos seus veciños, como o A Praza e O Convento das Bárbaras, próximos o Castelo de San Antón (hoxe Museo Arqueolóxico), antiga fortaleza do século XVI que se edificou sobre unha illa para protexer a entrada da ría dos ataques do pirata Drake. Ou o arquivo do Reino De Galicia (1775), que está encargado da recollida, custodia e posta a disposición do público da documentación de ámbito galego e provincial, xerada por diversos organismos de carácter xudicial ou administrativo con sede na provincia da Coruña.

 

Está en:  Inicio Filoloxía e literatura Artigos Un feixe de miradas sobre a vida de Carlos Casares.Entrevista a Rexina Vega.
Skip to content
Un feixe de miradas sobre a vida de Carlos Casares.Entrevista a Rexina Vega. PDF Imprimir Correo-e

Filoloxía e literatura - Artigos
Escrito por IEM   
Xoves, 23 Maio 2013 00:12
Rexina-Vega1

Recentemente editado, Carlos Casares, o amigo das palabras, achéganos unha imaxe plural do senlleiro escritor ourensán a partir de trinta e tres entrevistas realizas a diversas personalidades da cultura. Rafael Laso Lorenzo (Xinzo de Limia, 1965), autor do libro, escolleu a tres membros desta casa que por unha razón ou outra, coñeceron persoalmente a Casares para a construción dese feixe de miradas. Hoxe compartimos a entrevista realizada á tamén escritora Rexina Vega, e en sucesivas achegas incluiremos as de  Camiño Noia e Carlos Méixome.

Entrevista a Rexina Vega

Rafael Laso Lorenzo- Como vías ti a Carlos Casares, como escritor e como persoa?

Rexina Vega- Sempre lembrarei a súa ollada, unha ollada que penetraba, que inquiría con elegancia, unha das probas máis luminosas da súa intelixencia. Tamén lembrarei sempre como me sacudiu na adolescencia a lectura de Vento ferido. Para min, Casares era un grande, un escritor incontestable e camaleónico que sabía buscar as liñas de forza de cada época con enorme sutileza. Tamén era un grande intermediario. A cultura española sabía da nosa existencia, respectaba a nosa diferenza, grazas, en parte, ao seu labor.

RFL - Que faceta de Carlos Casares destacarías?

RV- Ese labor de intermediario, de home conciliador, que tendía pontes, que intentaba estiñar a eiva conxénita do noso país: o cainismo.

RFL- Que calidades destacarías na súa escrita?

RV -  A complexidade, o matiz, o afondamento sutilísimo e amargo na condición humana, a capacidade para recrear poéticas diversas e facelas súas, a heteroglosia, a decantación e a profunda sinxeleza dos seu estilo.

RFL -  Se tiveses que escoller unha soa, con cal das súas obras te quedarías? Por que?

RV - Dubidaría, non é fácil quedar cunha, Casares é autor de moitas obras plenas. Pero, como dixen  ao comezo, teño especial predilección pola violencia unida á nenez en Vento ferido e tamén polo xogo erudito (e cunqueiriano) de Os escuros soños de Clío, no que repensa a tradición como fracaso.

RFL - Que crees que lle debe a cultura galega a Carlos Casares?

RV - Casares representaba a figura do pai. Un pai conciliador e protector que buscaba o diálogo desde posicións ben sensatas. Tamén era un estratego, alguén que tiña unha idea clara de que país era non só o desexable, senón o posible. Era unha figura que intentaba desfacer o minifundismo, que traballaba para procurar a converxencia e que conseguía cohesionarnos.  O seu oco ninguén foi quen de enchelo aínda.

RFL - Se che fose posible, que lle preguntarías hoxe a Carlos Casares?

RV - Hoxe, coa sensación de derrubo que aniña en todos, nesta contracción brutal que nos retrotrae décadas, preguntaríalle por estratexias, por camiños posibles para rearmarnos, para resistir con esperanza. Tamén me gustaría que me contase polo miúdo o espírito dos encontros de Verines, que me explicase como percibía el a ollada, a lectura do resto do Estado sobre nós como país, como cultura.