Skip to content

IEM - Instituto de Estudos Miñoranos

Increase font size Decrease font size Default font size

Destacados

XEIRAS IEM 2018- NIGRÁN- Ao son das campás de Parada. II Certame de Campás e Campaneiros. Martes 17 de xullo ás 18:30h.

O vindeiro martes 17 de xullo ás 18:30h terá lugar a cuarta xeira de verán polo concello de Nigrán (Parada) Ao son das campás de Parada. II Certame de Campás e Campaneiros, dentro do programa das xeiras de verán 2018 do IEM, e coa colaboración deste concello, que será guiada por Anxo Rodríguez Lemos.

O punto de encontro será na Igrexa de Santiago de Parada de Miñor:

HABERÁ DOUS INTÉRPRETES EN LINGUA DE SIGNOS PARA XORDOS.

Rosalía de Castro choraba co seu maxín, plasmado na súa obra Cantares Gallegos, as nostálxicas campás de Bastavales que atronaban co seu tocar o ceo do Val da Maía. Eran as campás un dos elementos sonoros que cada un levaba consigo no seu pensar xunto ás cantigas e pezas musicais aprendidas dende a nenez, rexedoras dun mundo daquela sen a sofisticada tecnoloxía actual pero ben regulado por un tocar encargado de marcar as horas de traballo, anunciar nacementos, casamentos, mortes, festas ou quizáis afastar as temerosas treboadas da comunidade. Modernas maquinarias a base de mazos electrónicos substitúen, aos poucos nas nosas parroquiais, ás mans daquelas persoas encargadas de facer falar as campás. Seguindo ás xornadas iniciadas no ano 2007 pola Asociación Cultural Os Chichisos de Pontevedra, o Instituto de Estudos Miñoráns iniciou en 2015 un certame na vila de Baiona chamado a continuar polas igrexas do Val de Miñor co fin de recoller, da man dos seus campaneiros, aqueles toques antigos en vías de desaparecer para sempre. Este ano serán dúas as campás, do século XIX e XX, as que, dende a igrexa parroquial de Santiago de Parada de Miñor, serán tocadas por Esther Nande Figueroa, sancristana e campaneira do lugar do Sobreiro, a partir das 18:30 na cuarta xeira do IEM.

Está en:  Inicio Premio Victoriano Taibo
Skip to content
“Historia dun desacougo”: as verbas de Celso Emilio compaxinadas por Miguel Anxo Mouriño. PDF Imprimir Correo-e

Filoloxía e literatura - Artigos
Escrito por IEM   
Venres, 06 Xaneiro 2012 01:37
ferreiro

O mestre e escritor Miguel Anxo Mouriño (IEM), escribiu esta Historia dun desacougo, a partir dunha selección de versos de Celso Emilio Ferreiro. O poema integrou posteriormente o poemario Camariña: sete cruces e unha esperanza (1990). No centenario do escritor nado en Celanova, convidamos á lectura desta composición dobremente fermosa, pola verbas de Celso Emilio e a acertada compaxinación de Miguel Anxo.

Celso Emilio Ferreiro
(Historia dun desacougado contada por el mesmo)

1  Cando o solpor dormía sobre os pinos
2  os meus ollos de neno,
3  como brasa mortiza dun rescaldo
4  esculcaban o lene voo das aves
5  buscando a patria do solpor, buscando
6  pombas de luz e xílgaros de soño.
7  Feridos de silencio baixo a noite
8  meus nomes sen palabras, mainamente
9  cantaban nos solpores doces nainas.
10  Cando chegou a noite envolta en nardos
11  en busca das gamelas e as gaivotas
12  comprendín de repente
13  eses solpores tristes como mágoas,
14  porque os camiños todos desta terra
15  viron agallopar mouros cabalos.
16  Pasaron moitas lúas
17  sulcando o val das torres mergulladas;
18  non me preguntes nada.
19  Agora o meu amor ten outro nome.
20  Andando vou, alporizado o corpo,
21  furando o longo túnel dunha noite,
22  e búleme no sangue como un berro
23  de lúas e de estrelas penduradas
24  Escoita a miña xente
25  unha chuvia monótona e tristeira;
26  cos ollos postos sobre as duras pedras
27  camiñan apalpando a longa noite
28  entre o esterco de noites sen estrelas;
29  Nin xiquera son ar, nin voz xiquera.
30  ¿De que lugar ignoto ven o vento
31  que eu son, terra amasada en sangue
32  cun doce son de gaita estremecida?
33  ¿Os homes viven, morren, sempre cegos
34  unha historia contada noutra lingua?
35  ¿Será o vento a voz dos que están mortos,
36  escura voz dun soño sulagado?
37  Bon home, eu non sei nada:
38  se é certo que vivimos
39  dunha fogueira acesa no arrabaldo.
40  Se é certo que a lembranza
41  é un balbordo de frautas e pandeiros
42  xunto á fonte do tempo, alá no fondo.
43  Soio sei que me sinto un extranxeiro
44  e xa nunca voltei a sere soño.

NOTA.—

Damos a continuación o significado das notas aclaratorias que permitirán localiza-los versos de Celso Emilio (Obras completas, edición de Alonso Montero):
Nº de verso deste poema. / Título abreviado do libro de Celso Emilio. / Título do poema. / Nº de verso do poema de Celso Emilio.

1 SOÑO.— Dempois (7)

2 SOÑO.— O medo (3)

3 CELANOVA.— Modestia Fóra (17)

4 ANTIPOEMAS.— As Matrias (4)

5 CELANOVA.— Outubro 1972 (30)

6 LONGA.— O Reino (11)

7 SOÑO.— Os fuxidivos (17)

8 SOÑO.— Falareivos de min (7)

9 ANTIPOEMAS.— As Matrias (9)

10 CELANOVA.— Modestia Fóra (14)

11 CELANOVA.— Loubanza do Pai Miño (12)

12 CELANOVA.— Xaneiro 1972 III (8)

13 SOÑO.— Carmen Conde (3)

14 CELANOVA.— Setembro 1972 I (8)

15 ANTIPOEMAS.— As Matrias (47)

16 PIXIÑAS.— 2ª Parte (1)

17 CELANOVA.— Os Mensaxes (19)

18 SOÑO.— Dempois (16)

19 SOÑO.— Primavera inútil (3)

20 SOÑO.— Falareivos de min (23)

21 SOÑO.— Mensaxe desde o silencio (18)

22 SOÑO.— Primavera inútil (4)

23 SOÑO.— Muller espida (22)

24 ANANOS.— Primeira Parte, 16 (5)

25 CELANOVA.— Alma de terra (5)

26 SOÑO.— Hª dunha muller (15)

27 SOÑO.— Ollaime ben (34)

28 SOÑO.— Emigrantes (12)

29 SOÑO.— Frol de Outono (12)

30 SOÑO.— O neno preguntaba (1)

31 SOÑO.— Os ollos (2)

32 SOÑO.— Asturias (20)

33 SOÑO.— Ollaime ben (18)

34 LONGA.— Deitado frente ao mar (18)

35 SOÑO.— O neno preguntaba (13)

36 SOÑO.— Falareivos de min (34)

37 LONGA.— Prometeo encadeado (20)

38 LONGA.— Pranto por Carles Riba (33)

39 LONGA.— Lembranza (11)

40 LONGA.— Pranto por Carles Riba (34)

41 LONGA.— O tempo solprendido (42)

42 SOÑO.— Nai (2)

43 NINGURES.— Veño (11)

44 LONGA.— Nunca poderei esquecelo (17)