Skip to content

IEM - Instituto de Estudos Miñoranos

Increase font size Decrease font size Default font size

Destacados

XVIII XEIRA ALÉN MIÑOR A CORUÑA E A MARIÑA CORUÑESA (24-25 de novembro)

As primitivas dimensións da Coruña ocupaban o que hoxe se coñece como Cidade Vella. Era A Coruña intramuros, e tanto o seu trazado como a súa arquitectura explican a historia desta cidade.A Cidade Vella fíxose á medida humana.Pedra, vidro e madeira mesturáronse para dar acubillo a fidalgos como a artesáns ou mariñeiros. A Porta Real foi a primeira entrada á primitiva cidade.

Moito que ver ou recoñecer nesta cidade vella, acompañados por un guía que é un dos referentes da cultura contemporánea do país, Felipe Senén.

A sede oficial da Real Academia (edificio dezaoitesco), noutro tempo propiedade de Pardo Bazán, moi preto da Colexiata de Santa María (principios do sc. XIV) que foi a igrexa dos gremios do mar e do comercio

Na contorna sitúase a Praza de Azcárraga. Está trazada sobre dous planos diferentes. No máis elevado enmárcase a antiga praza da Fariña, en cuxa bonita bóveda se acubilla a fonte do Desexo; no plano inferior está o palacio neoclásico da rexión militar noroeste, que data de 1740 e que acolleu a constitución da Xunta Suprema do Reino de Galicia en 1808, con motivo do alzamento coruñés contra as tropas napoleónicas.

O Convento de Santo Domingo levantouse a finais do século XIII, foi incendiado polos homes de Francis Drake a fins do XVII. A Igrexa data do século XVII e é de estilo barroco galego.

Moitos persoeiros, aventureiros, escritores, filósofos, científicos, ou persoas sen título como María Pita, que se enfrontou a Drake ou lideraron a resistencia ós franceses, viviron ou tiveron relación coa cidade. O Duque de Toscana, Cosme de Medicis, nunha das súas viaxes de coñecemento, o mariño Alejandro Malaspina, militares ou estadistas, como Porlier ou Melchor de Macanaz. Sir John Moore (repousa nos xardíns de San Carlos). Personaxes, espíritos da cidade ou simples cidadáns que inspiraron á Condesa de Pardo Bazán en "A Pedra Angular" ou a obra de Murguía e de Rosalía, os que xogaron co neno Pablo Picasso, que iluminaron o pensamento de Wenceslao Fernández Flórez ou de Salvador de Madariaga.

A cidade vella agocha máis recunchos queridos polos seus veciños, como o A Praza e O Convento das Bárbaras, próximos o Castelo de San Antón (hoxe Museo Arqueolóxico), antiga fortaleza do século XVI que se edificou sobre unha illa para protexer a entrada da ría dos ataques do pirata Drake. Ou o arquivo do Reino De Galicia (1775), que está encargado da recollida, custodia e posta a disposición do público da documentación de ámbito galego e provincial, xerada por diversos organismos de carácter xudicial ou administrativo con sede na provincia da Coruña.

 

Está en:  Inicio Premio Victoriano Taibo
Skip to content
“Historia dun desacougo”: as verbas de Celso Emilio compaxinadas por Miguel Anxo Mouriño. PDF Imprimir Correo-e

Filoloxía e literatura - Artigos
Escrito por IEM   
Venres, 06 Xaneiro 2012 01:37
ferreiro

O mestre e escritor Miguel Anxo Mouriño (IEM), escribiu esta Historia dun desacougo, a partir dunha selección de versos de Celso Emilio Ferreiro. O poema integrou posteriormente o poemario Camariña: sete cruces e unha esperanza (1990). No centenario do escritor nado en Celanova, convidamos á lectura desta composición dobremente fermosa, pola verbas de Celso Emilio e a acertada compaxinación de Miguel Anxo.

Celso Emilio Ferreiro
(Historia dun desacougado contada por el mesmo)

1  Cando o solpor dormía sobre os pinos
2  os meus ollos de neno,
3  como brasa mortiza dun rescaldo
4  esculcaban o lene voo das aves
5  buscando a patria do solpor, buscando
6  pombas de luz e xílgaros de soño.
7  Feridos de silencio baixo a noite
8  meus nomes sen palabras, mainamente
9  cantaban nos solpores doces nainas.
10  Cando chegou a noite envolta en nardos
11  en busca das gamelas e as gaivotas
12  comprendín de repente
13  eses solpores tristes como mágoas,
14  porque os camiños todos desta terra
15  viron agallopar mouros cabalos.
16  Pasaron moitas lúas
17  sulcando o val das torres mergulladas;
18  non me preguntes nada.
19  Agora o meu amor ten outro nome.
20  Andando vou, alporizado o corpo,
21  furando o longo túnel dunha noite,
22  e búleme no sangue como un berro
23  de lúas e de estrelas penduradas
24  Escoita a miña xente
25  unha chuvia monótona e tristeira;
26  cos ollos postos sobre as duras pedras
27  camiñan apalpando a longa noite
28  entre o esterco de noites sen estrelas;
29  Nin xiquera son ar, nin voz xiquera.
30  ¿De que lugar ignoto ven o vento
31  que eu son, terra amasada en sangue
32  cun doce son de gaita estremecida?
33  ¿Os homes viven, morren, sempre cegos
34  unha historia contada noutra lingua?
35  ¿Será o vento a voz dos que están mortos,
36  escura voz dun soño sulagado?
37  Bon home, eu non sei nada:
38  se é certo que vivimos
39  dunha fogueira acesa no arrabaldo.
40  Se é certo que a lembranza
41  é un balbordo de frautas e pandeiros
42  xunto á fonte do tempo, alá no fondo.
43  Soio sei que me sinto un extranxeiro
44  e xa nunca voltei a sere soño.

NOTA.—

Damos a continuación o significado das notas aclaratorias que permitirán localiza-los versos de Celso Emilio (Obras completas, edición de Alonso Montero):
Nº de verso deste poema. / Título abreviado do libro de Celso Emilio. / Título do poema. / Nº de verso do poema de Celso Emilio.

1 SOÑO.— Dempois (7)

2 SOÑO.— O medo (3)

3 CELANOVA.— Modestia Fóra (17)

4 ANTIPOEMAS.— As Matrias (4)

5 CELANOVA.— Outubro 1972 (30)

6 LONGA.— O Reino (11)

7 SOÑO.— Os fuxidivos (17)

8 SOÑO.— Falareivos de min (7)

9 ANTIPOEMAS.— As Matrias (9)

10 CELANOVA.— Modestia Fóra (14)

11 CELANOVA.— Loubanza do Pai Miño (12)

12 CELANOVA.— Xaneiro 1972 III (8)

13 SOÑO.— Carmen Conde (3)

14 CELANOVA.— Setembro 1972 I (8)

15 ANTIPOEMAS.— As Matrias (47)

16 PIXIÑAS.— 2ª Parte (1)

17 CELANOVA.— Os Mensaxes (19)

18 SOÑO.— Dempois (16)

19 SOÑO.— Primavera inútil (3)

20 SOÑO.— Falareivos de min (23)

21 SOÑO.— Mensaxe desde o silencio (18)

22 SOÑO.— Primavera inútil (4)

23 SOÑO.— Muller espida (22)

24 ANANOS.— Primeira Parte, 16 (5)

25 CELANOVA.— Alma de terra (5)

26 SOÑO.— Hª dunha muller (15)

27 SOÑO.— Ollaime ben (34)

28 SOÑO.— Emigrantes (12)

29 SOÑO.— Frol de Outono (12)

30 SOÑO.— O neno preguntaba (1)

31 SOÑO.— Os ollos (2)

32 SOÑO.— Asturias (20)

33 SOÑO.— Ollaime ben (18)

34 LONGA.— Deitado frente ao mar (18)

35 SOÑO.— O neno preguntaba (13)

36 SOÑO.— Falareivos de min (34)

37 LONGA.— Prometeo encadeado (20)

38 LONGA.— Pranto por Carles Riba (33)

39 LONGA.— Lembranza (11)

40 LONGA.— Pranto por Carles Riba (34)

41 LONGA.— O tempo solprendido (42)

42 SOÑO.— Nai (2)

43 NINGURES.— Veño (11)

44 LONGA.— Nunca poderei esquecelo (17)